پرواز آزاد

سودای نوشتن که داشته باشی، خواندن مرهم است. انبری است برای سراندن زغال‌های گُرگرفته زیر خاکسترِ خوش‌خیالی. اما این روزهاٰ -من‌درآوردی‌است یا قاعده‌ای کلی-‌ چون مشغول نوشتن‌ام، کتاب نمی‌خوانم و حس‌وحال ضحاکی را دارم که نمی‌خواهد با مارهاش کنار بیاید.

از زمانی که درد و عطش نوشتن به جانت بیفتد، خواندن‌ات می‌شود مثله‌کردن، راهزنی -دله‌ دزدی رمقش کم است-، شیادی و -در لطیف‌ترین نگاه- چشم‌چرانی. احساس می‌کنم کتاب‌خوان شریفی نیستم و خودم را سرزنش می‌کنم.